TEKSTEN bij de schilderijen

De kunstwerken van de artiesten

  1. Lina Laoz                                            De boom en de mijnen
  2. Dvora Katz                                         Olijfboomtakken
  3. Raya Rom                                           De olijfboom en de moskee
  4. Klara Bloom                                      De boom die de Arabieren en Joden  verenigt
  5. Emma Gal                                           Mijn olijfboom
  6. Yaël Hoffman                                    Na de oogst
  7. Esther Naftali                                    De boom die schittert
  8. Mira Freundlich                                De boom in mijn tuin
  9. Shuzanna Abu-Masoud                    Moeder
  10.  Nava Teitler                                      De menselijke boom
  11. Vardit Cohen                                     Onder de boom
  12. Fatma Yasin                                       De boom vlak bij mijn huis
  13. Mali Schneiderman                           Aan de voet van de berg Tabor
  14. Hanna Rozenstein                            De vredesboom
  15. Aliza Peled                                        Een ogenblik rust
  16. Sheila Dvore Casdi                            Verstoppertje
  17. Dalya Notkin-Segal                           Optimisme
  18. Michèle ben-Zvi                                De omarming van de olijfboom
  19. Dorit Harit                                         De sterke boom
  20. Zehava Sherman                               Het leven zit in de schors
  21. Tamar Ashkenazi                              De perfecte boom
  22. Hana Jabarin                                     Shagrat al-Zitun
  23. Asma Khalaf                                      De gulle boom
  24. Mashchaz Ubayd Zu’abi                   Uitzicht vanaf de olijfboom
  25. Manar Abu Shakra                            Onder de olijfboom
  26. Aya Azran                                          Mijn olijfboom in al zijn nuances
  27. Guila Cohen                                      Het persen van de olijven
  28. Hagar Stam                                        De boom en de muur
  29. Raya Kaplan                                      De boom als symbool
  30. Amal Bisharat Hana                          De olijfboom en de schommel
  31. Vera Sabo                                          De olijfboom van hoop
  32. Keren Azar                                         Draaikolk
  33. Iman Mokatren                                 Mijn familie
  34. Fatma Agabariya                               De boom van kracht
  35. Fatima Okashi                                   Vredesverdrag 

Vertaling van de verhalen bij de schilderijen:

1. Lina Laoz         

 De boom en de mijnen

 Ik ben in 1969 geboren,  getrouwd en wij hebben twee kinderen. Ik ben hoofdzuster bij de EHBO gynaecologie in het HaEmek Medisch Centrum in Afula. Ik ben een circassiche moslim.

Ik ben  met schilderen begonnen in een groepje bij het medisch centrum; ik was blij dat ik deel uit mocht maken van dit multiculturele atelier van Joodse en Arabische schilders, met als doel elkaar door middel van de kunst beter te leren kennen.

De relatie die wij onder elkaar hebben opgebouwd is vriendschappelijk en warm. Mijn vriendinnen komen altijd met een glimlach, brengen zelfgemaakte lekkernijen mee. Deze  brengen ons nader tot elkaar en zo leren we elkaar beter kennen.

Dankzij deze groep is de kwaliteit van mijn werk in het ziekenhuis verbeterd. Ik ontmoet allerlei soorten mensen. Sinds ik deel uitmaak van het Olijfboomproject probeer ik meer Arabisch te spreken en dat lijkt de spanning tussen patiënten en verzorgers te verminderen.

De olijfboom is voor mij het symbool van de  cultuur van dit land, die wij als immigranten hier ontdekten. In mijn geboorteland, in de bergen van de Kaukasus, kennen wij de olijfboom niet. De olijfolie maakte geen deel uit van ons dagelijks eten. Twintig jaar geleden ben ik olijfolie gaan gebruiken vanwege zijn gezonde eigenschappen en mijn kinderen zijn met olijfolie opgegroeid

Mijn grootmoeder, die is geboren in een dorpje ver  van mijn dorp in Israël, had een kleine boomgaard met olijfbomen. Toen ze ouder werd sprak ze over niets anders dan over haar boomgaard en wie hem zou erven. Deze boomgaard was haar financiële zekerheid, net als spaargeld in de bank dat haar in moeilijke tijden geholpen zouden hebben.

Toen zij stierf, heeft mijn moeder een klein stukje land geërfd. Daar heeft zij met haar zusters olijfbomen op geplant. En nu hoor ik weer dezelfde vraag: “wie gaat dit stuk land erven?”

En ik vraag me af, of ik op een dag niet hetzelfde zal zeggen….

 

2. Dvora Katz   

Olijfboomtakken

 Ik ben in 1960 in Argentinië geboren en ben in 2002 op Aliya naar Israël gegaan samen met mijn man en mijn twee zoons.

Zeven jaar geleden ben ik met schilderen begonnen en dat heeft mijn blik op het leven veranderd. De deelname aan het Olijfboomproject is een vreugdevolle ervaring waar ik vrouwen van verschillende culturen leer kennen, die toch op mij lijken. Het is voor mij heel belangrijk om samen met Arabische vrouwen te schilderen en onze ervaringen te delen.

De olijfboom is het symbool van de aarde. Hier zijn overal olijfbomen. De boom geeft ons zijn gouden vruchten; de olijf voedt het lichaam en de ziel. De olijfboom overstelpt ons allen, zonder onderscheid, met zijn weldaden.

Mijn schilderij, dat “Olijfboomtakken” heet, is uniek door het bijzondere perspectief van de takken van de boom. De krachtige kleuren en de rijpe olijven smeken ons bijna: eet mij op…..

 

3. Raya Rom         

 De olijfboom en de moskee

 Ik ben in Litouwen geboren en in 1973 naar Israël gekomen. 31 jaar lang was ik docent Engels.

Ik geloof er in dat er vrede tussen volkeren geschapen kan worden. Ik wil dat het Joodse en Arabische volk elkaar leren te accepteren, vrienden worden en samen een gemeenschappelijke cultuur opbouwen.

Ik werk met acrylverf en mijn basiskleuren zijn lichtblauw en grijs. Door middel van mijn schilderij heb ik het gevoel dat ik zowel mijn artistieke talent uit als mijn oprechte gevoelens voor dit unieke project.

 

4. Klara Bloom

De boom die Arabieren en Joden verenigt

Ik ben in Roemenië geboren en in 1961 naar Israël gekomen. Veertig jaar lang was ik boekhoudster.

Ik hoop dat onze tentoonstelling de hele wereld over zal gaan; en ik hoop dat onze schilderijen de harten nader tot elkaar zullen brengen en er zo weer de vrede tussen ons, Joden en Arabieren, kan zijn.

 

5. Emma Gal

 Mijn olijfboom

 Ik heb 4 kinderen en 6 kleinkinderen en ben net gescheiden na een huwelijk van 40 jaar.

Ik ben gaan schilderen toen ik met pensioen ging, na  een loopbaan in de economie en statistiek,  cijfers in plaats van kunst! Dat was 7 jaar geleden. Kunst, dat was mijn therapie! Ik heb een nieuwe wereld ontdekt – de wereld van de kunst en creativiteit.

Ik wilde meteen aan dit project meedoen, toen Sheila mij erover vertelde. Ik vind de ontmoetingen met Joodse, Arabische of Circassische vrouwen fascinerend; wij komen nader tot elkaar en raken verbonden met elkaar.

Ik heb altijd gedacht dat het mogelijk was om als Joden en Arabieren vredig naast elkaar te leven, zonder oorlog of scheiding.  Van jongs af aan hebben mijn ouders mij geleerd de Arabieren die in onze omgeving leefden, te accepteren en te respecteren. Ik ben in Nazareth Illit opgegroeid, vlak bij de oude stad Nazareth. Ik vond het altijd heerlijk om tussen de marktstalletjes van Nazareth rond te slenteren en de heerlijke hummus of labné te proeven. Dit is de boodschap die ik als erfenis aan mijn kinderen en kleinkinderen wil doorgeven.

Mijn olijfboom is geïnspireerd op de oude boom die in mijn tuin groeit, vlak bij het huis waar wij al vijf generaties lang wonen. Wij plukken zelf de vruchten van deze boom. Soms nodigen wij een Arabische familie uit om samen met ons olijven te plukken om er olie van te maken die wij dan met hen delen. Voor mij is dát samenleven.

 

6. Yaël Hoffman

 Na de oogst

 Ik ben in 1940 in Afula, Israël, geboren, waar ik mijn hele leven gewoond heb en waar mijn kinderen geboren zijn. Nu ben ik ook grootmoeder. Na 30 jaar met kleine kinderen gewerkt te hebben ben ik met pensioen gegaan en daarna ben ik met tekenen begonnen.

Ik ben opgegroeid in een stad  omringd  door Arabische dorpjes. In mijn klas zaten kinderen uit deze dorpjes. Wij zaten in dezelfde jeugdbewegingen, wij gingen naar dezelfde vakantiekampen en deelden dezelfde activiteiten. Daarom kwam het Olijfboomproject ook heel natuurlijk op mij over.

In onze tuin staat al sinds mijn jeugd een olijfboom. Ik herinner mij de olijfoogst, mijn oom schudde de boom en de vruchten vielen op de grond. Ik verzamelde ze in emmers. De olijfboom is nauw verbonden met mijn diepe banden met mijn land. Deze vrucht is één van de zeven vruchten waarmee ons land gezegend is. De olijven en de olie nemen een ereplaats in onze twee keukens in, de Joodse en de Arabische.

Ik hoop werkelijk dat wij samen kunnen doorgaan met schilderen om onze boodschap aan de wereld uit te dragen: het is mogelijk om dezelfde cultuur,  gebouwd op liefde en vrede, te delen.

 

7. Esther Naftali

 De boom die schittert

 Ik ben in 1941 in Isfahan, Iran,  geboren als jongste van 6 broers en zusters. Wij zijn in 1951 naar Israël geëmigreerd en hebben in doorgangskampen geleefd, in tenten of barakken. Ik veranderde voortdurend van school, maar  was dol op leren. Door de financiële problemen van mijn ouders moest ik op 14 jarige leeftijd stoppen met school en gaan werken in een naaiatelier met vrouwen die veel ouder waren dan ik. Op een dag vroeg de directeur of ik kon lezen en schrijven en zo ben ik zijn secretaresse geworden. Later ben ik opgeklommen tot regiodirecteur van “Hameshakem”, een bedrijf dat gehandicapten in dienst heeft. Ik was verantwoordelijk voor 300  werknemers. Daar heb ik 50 jaar gewerkt. Ik ben getrouwd en heb 6 kleinkinderen.

Ik hou mijn hele leven al van kunst. Toen ik met pensioen ging ben ik met schilderen begonnen. Ik doe het graag en heb ontdekt dat ik er de nodige gevoeligheid voor heb.

Voor mij is de olijfboom de koning onder de bomen – nobel maar bescheiden, hij geeft ons zijn schaduw en zijn vruchten.  Zijn stam is gedraaid, hij omarmt ons. Zijn bladeren zijn het hele jaar zilvergroen en zijn vruchten zijn als parels.

In mijn tekening gebruik ik kleine stukjes doorzichtig glas die schitteren in allerlei kleuren. Het glas en de olijven vormen een goede combinatie.

 

8. Mira Freundlich

 De boom in mijn tuin

 Ik ben in 1955 in Tiberias geboren. Ik ben gescheiden, heb 5 kinderen en 4 kleinkinderen. Ik ben boekhouder en werk als zelfstandig ondernemer.

Ik schilder al een paar jaar. De ontmoetingen tussen Arabische en Joodse vrouwen zijn voor mij even belangrijk op artistiek gebied als om zichzelf. Ieder van ons brengt iets lekkers mee, een zelfgemaakte taart bijvoorbeeld, en dan eten we dat samen op, lachen en discussiëren samen en soms bezoeken wij elkaar.

Voor mij is de olijfboom het symbool van de band met de aarde, van de familie die hier haar wortels heeft. Waar ik woon zijn overal olijfbomen.

Ik heb een boom geschilderd, die leven biedt en voedsel geeft.

 

9. Shuzanna Abu-Masoud

 Moeder

 Ik ben het zesde kind van een traditionele moslimfamilie. Mijn moeder is huisvrouw, mijn vader is werkloos, al mijn zusters zijn getrouwd. Ik draag de voor ons traditionele kleding omdat daar in onze familie waarde aan gehecht wordt.

Mijn moeder waardeert het multiculturele contact tussen Joden en Arabieren en zegt altijd tegen ons dat wij met iedereen goede betrekkingen moeten hebben.

De olijfboom is voor mij de lucht die ik inadem. Hij symboliseert de band tussen mijn Joodse vriendinnen en mij,  de goede verstandhouding tussen ons. Deze ervaring voedt de vredesdroom die ons allen, Joden en Arabieren, bezighoudt.

Wij hebben dezelfde droom. Daarom is niets onmogelijk en  ben ik er vandaag van overtuigd dat wij vrede kunnen bereiken en in één land zullen kunnen samenwonen.

Ik geloof in alle oprechte gevoelens; ondanks alle moeilijkheden kan ik een band met je opbouwen. Mijn familie en ik houden de deur wijd open voor alle Joodse en Arabische families om samen te zitten, te eten en te praten. Ik zou de hele wereld willen oproepen om deze boom te verzorgen: hij geeft ons energie en de wil om vrede te bereiken.

Mijn schilderij heet: “Moeder”. Voor mij is dat het belangrijkste woord, symbool van liefde, respect, religie, continuïteit en vrede.

 

10. Nava Teitler

 De menselijke boom

 Ik ben getrouwd, heb 3 kinderen en 4 kleinkinderen. Dertig jaar lang was ik verpleegster en sinds een paar jaar houd ik mij bezig met het voorkomen van infectieziekten. Ik ben opgegroeid in een boerderij in Lager Galilea. De olijfbomen maakten een belangrijk deel van mijn jeugd uit, en iedere keer werd ik weer getroffen door hun buitengewone schoonheid.

Bij mijn werk met collega’s, patiënten en studenten heb ik altijd veel met multiculturalisme te maken gehad. Sinds 5 jaar maak ik deel uit van een kleine schildersgroep in het ziekenhuis.  Dankzij het Olijfboomproject kan ik mijn liefde voor het schilderen, de natuur en de menselijke relaties combineren.

Ik vind het werkelijk ongelooflijk om vrouwen van uiteenlopende leeftijden, oorsprong en cultuur te ontmoeten, die als gemeenschappelijke deler de liefde voor de kunst en zorg om tolerantie hebben.

De olijfboom symboliseert de diepgewortelde band met de aarde, de gezondheid en de kunst van het overleven. Dit project biedt ons de gelegenheid een band met andere vrouwen te smeden en vertrouwd te raken met andere werelden. Het is voor ons een gelegenheid om  symbolisch  de buitenkant “af te pellen” en de vrouw die hierachter zit te leren kennen en om de beperkingen van de taal te doorbreken.

Dit project brengt mij ertoe diep in mezelf te kijken en om te gaan met diep verborgen emoties.

Door dit terugkerende onderwerp ben ik anders gaan schilderen, heb ik andere materialen proberen te gebruiken en andere symbolen gekozen die mijn gevoelen, emoties en gedachten  weergaven.

 

11. Vardit Cohen

 Onder de boom

 Ik ben tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog geboren. Mijn moeder was zwanger en er werd geschoten. Zij vluchtte weg en viel in een greppel. Zij was bang dat ze een miskraam zou krijgen, maar er kwam een oude vrouw naar haar toe die haar troostte: “Het komt allemaal goed. Je zult alleen misschien een nerveuze baby krijgen”. Ik ben tijdens Shavoeot (Pinksteren) geboren en in Kibboets Dovrat opgegroeid. Ik ben getrouwd met een jongeman die in de kibboets zijn dienstplicht vervulde. Eerst was ik kleuterleidster en daarna heb ik in de crèche gewerkt.

Terwijl ik mijn olijfboom aan het schilderen was moest ik aan deze crèche terugdenken. Indertijd nam ik de baby’s in een grote kinderwagen mee naar een olijfboom, spreidde een groot laken onder de boom uit en legde daarop de baby’tjes op hun buik. Zij kropen heen en weer en pakten de olijven om erin te happen. In het begin was ik bang dat ze zouden stikken maar allengs leerde ik hen te vertrouwen. Ik maak deel uit van de vrouwen van het Olijfboomproject en iedere week kijk ik vol ongeduld uit naar de volgende bijeenkomst.

Ik ben ervan overtuigd dat het benadrukken van de culturele band die Joden en Arabieren verbindt door middel van deze gemeenschappelijke expositie een verandering in onze regio teweeg zal brengen.

 

12. Fatma Yasin

 De boom vlak bij mijn huis

Ik ben 54, heb 4 kinderen en 5 kleinkinderen.

Ik heb altijd van schilderen gehouden. Als lerares maakte ik tekeningen bij de verhalen die ik de kinderen vertelde. Op tekengebied heb ik verschillende leraren gehad; ook heb ik  3 jaar lang een cursus aan de universiteit gevolgd om een diploma te halen in tekenen en keramiek.

Ik ben ontzettend blij dat ik aan dit Olijfboomproject kan meedoen en de gelegenheid heb met Joodse artiesten te schilderen.

Ik heb mijn olijfboom met de impasto techniek geschilderd om de kracht die van de boom uitgaat weer te geven.

 

 13. Mali Schneiderman

 Aan de voet van de berg Tabor

Ik ben in 1972 in Israël geboren, mijn man is militair en wij hebben twee zoons en een dochter. Wij wonen in een dorpje aan de voet van de berg Tabor.

Tien jaar geleden heb ik een ernstig auto-ongeluk gehad. Pas na een  jaar begon ik te herstellen. Daarbij heeft het schilderen mij enorm geholpen. Sinds die tijd is schilderen het belangrijkste in mijn leven – na mijn familie.

Sinds kort doe ik mee aan het Olijfboomproject en ik waardeer de tijd die wij samen schilderend doorbrengen waarbij wij elkaar ontdekken: het is een deur die open gaat. Arabieren en Joden – wij leren van elkaar en verrijken elkaar met onze wederzijdse tradities.

De olijfboom is voor mij een symbool van vrede, vreugde en liefde.

 

14. Hanna Rozenstein

 De  vredesboom

 Ik ben in 1935 in Tsjecho-Slowakije geboren. Als ik 7 ½ ben, in mei 1944, worden mijn moeder en ik opgepakt en in een goederentrein naar Auschwitz gestuurd in Polen. Eenmaal in het vernietigingskamp aangekomen is er de “selectie”: de rechterrij betekent werken, de linkerrij betekent vergast worden. Wij worden “uitverkoren” voor de…. dood. Wij staan in de rij die naar de gaskamers leidt, mijn moeder pakt mijn hand, trekt me mee, en wij rennen…..

In al die jaren dat dit vernietigingskamp heeft bestaan zijn er maar zes personen in geslaagd om uit deze rij, die naar de dood leidde, te ontsnappen. Zes, waaronder mijn moeder en ik.

Na de oorlog stuurt mijn moeder mij naar Israël met “Alyat Hanoar”, het programma dat jonge mensen die uit de Shoah gered zijn, opvangt en een opleiding biedt. Ik ben dan 12.

Ik hou van kunst en hou van schilderen, vooral samen met de Arabische vrouwen van het Olijfboomproject.

 

15. Aliza Peled

 Een ogenblik rust

 Ik ben in Israël geboren. Mijn moeder kwam uit Parijs,  zij heeft de bezetting meegemaakt en de gele ster gedragen. Ik ben verpleegster en werk in een ziekenhuis. Mijn beroep is zwaar en tekenen is voor mij een uitlaatklep.

De olijfboom symboliseert voor mij het geworteld zijn, de absolute integratie.

Dankzij het Olijfboomproject kan ik met vrouwen uit andere culturen schilderen  en ze beter leren kennen.

Mijn olijfboom symboliseert vrede, continuïteit, verbondenheid met de aarde.  Olijfbomen kun je hier overal zien, in dorpjes, op pleinen in kleine steden, langs de weg en in de kibboetsiem. Het is heerlijk om in de schaduw van de olijfboom uit te rusten.

 

16. Sheila Dvore Casdi

 Verstoppertje

 Ik ben in Israël geboren en in de Verenigde Staten opgegroeid. Ik ben gescheiden, moeder van 2 zoons en 1 dochter en heb 4 kleinkinderen.

Mijn hele leven bestaat uit kunst: vooral tekenen en schilderen. Sinds kort ben ik als het ware gehypnotiseerd door de olijfboom. Sinds het begin van ons project teken, voel en droom ik olijfbomen. Ik vind het geweldig om met onze groep Joodse en Arabische vrouwen te schilderen. Ik heb het gevoel dat ik persoonlijk de gelegenheid heb een verandering te weeg te brengen, dat de inwoners van Afula en omgeving op weg naar een betere kwaliteit van leven zijn.

Mijn schilderij van de olijfboom bestaat uit schors, takken, bladeren, olijven en gezichten. Deze zijn tegelijkertijd verborgen en zichtbaar, net als de ingewikkelde band tussen Arabieren en Joden in Israël.

 

17. Dalya Notkin-Segal

 Optimisme

Ik ben in 1958 in Israël geboren. Ik ben opticien en heb een winkel in Afula.

Ik geloof in het samenleven van  volkeren, het is mogelijk en nodig. Daarom is dit project ook zo belangrijk.

Mijn schilderij heeft levendige kleuren en die brengen de levensvreugde en mijn behoefte aan dialoog tot uitdrukking. Als er een klant mijn winkel binnenkomt, begin ik met hem een aangenaam gesprek en help hem de ideale bril uit te zoeken. Met een beetje geluk helpt deze bril hem de wereld in een beter daglicht te zien!

 

18. Michèle ben-Zvi

 De omarming van de olijfboom 

Ik ben in Parijs geboren, net als mijn ouders. Mijn grootouders kwamen uit Warschau, Polen en Iasi, Roemenië.

Mijn hele leven lang heb ik geschilderd, behalve toen ik mij met de opvoeding van mijn twee kinderen heb bezig gehouden.

Vijftien jaar geleden kon ik eindelijk mijn artistieke bezigheden hervatten.

En nu maak ik deel uit van het Olijfboomproject. Ik ben één van de Joods-Arabische vrouwelijke artiesten die samen schilderen.

Achttien jaar geleden ben ik naar Israël verhuisd en in Kfar Gideon gaan wonen, een dorpje op 3 km van Afula, waar ik met mijn 2 kinderen en 10 kleinkinderen woon. Samen hebben we olijfbomen en amandelbomen gepland. Wij zijn landbouwers.

De olijfboom staat symbool voor diepe wortels in Israël. Hij is ook een symbool voor wijsheid en kracht, terwijl het een bescheiden boom is. Het is een rijpe boom, de schors getuigt van de problemen en belangrijke gebeurtenissen die de geschiedenis van Israël kenmerken.

Voor mij is de verbondenheid met Arabische artiesten als een omarming tussen volkeren.

 

19. Dorit Harit  

 De sterke boom

Ik ben getrouwd met Amir en woon al 40 jaar in Afula. Mijn kinderen zijn hier geboren.

Ik zie een parallel tussen de olijfboom en het leven,  in de dikke in elkaar gedraaide wortels en de beweging van de takken, in de zilverachtige kleuren die veranderen naar gelang het licht van de zon en het weer.

Er staan in Galilea meer dan 2000 jaar oude olijfbomen.

De olijfboom is een van de symbolen van de staat Israël, de olijf is een van de vruchten waarmee de staat Israël gezegend is.  Het is een heel sterke boom, die zich aan de meeste omgevingen aanpast. Dankzij zijn wortels kan hij overleven, zelfs zonder water of als er geen mensen zijn om hem te verzorgen.  De olijfboom heeft een boeiende geschiedenis en ook een veelbelovende toekomst.

 

20.  Zehava Sherman

 Het leven zit in de schors

 Ik ben in Kfar Saba geboren en opgegroeid. Tijdens mijn dienstplicht was ik lerares vlak bij Afula. Daar heb ik mijn man ontmoet. Later heb ik  als kleuterleidster gewerkt tot mijn pensioen kort geleden. Ik heb 3 kinderen en 5 kleinkinderen.

Drie jaar geleden ben ik met schilderen begonnen en ik ben verliefd geworden op dit Olijfboomproject. Ik heb vrouwen ontmoet die vlak bij mij wonen en ik heb ze leren kennen toen wij bij hen thuis op bezoek gingen.

Er is een olijfboom waar ik alsmaar aan moet denken, een boom waar wij bij een van onze uitjes samen langs liepen. Zijn wortels lagen boven de grond in tweeën gespleten. De boom droeg vruchten en zo zie ik Joden en Arabieren: wij wonen samen en samen moeten wij een betere toekomst bouwen.

 

21. Tamar Ashkenazi

 De perfecte boom

 Ik ben in Marokko geboren. Toen ik 9 jaar was ben ik naar Israël geëmigreerd. Ik spreek Frans, Hebreeuws en Arabisch. Ik geef les in boekhouden en economie.

Acht jaar geleden ben ik  met schilderen begonnen. Dat geeft me veel plezier en ik kan mij hierin uiten.

Het Olijfboomproject was voor mij een gelegenheid om de Arabische bevolking beter te leren kennen, en een hechte band op te bouwen, die steeds sterker wordt. Als wij samen onze olijfbomen schilderen, gebeurt er iets, ik voel hoezeer wij – Joodse en Arabische vrouwen – gelijk zijn: we zijn gewoon menselijke wezens.

De olijfboom geeft een gevoel van macht, door zijn enorme wortels die met de aarde verbonden zijn en door zijn brede en sterke stam. Zijn bladeren worden gebruikt om te genezen, zijn vruchten zijn heerlijk, hij biedt schaduw en schoonheid.

Mijn schilderij heet: “De perfecte boom”.

 

22. Hana Jabarin

 Shagrat al-Zitun

 Ik ben 48, gescheiden en heb 4 kinderen. Ik ben personal coach en groepsleider. Zeventien jaar lang was ik medisch secretaresse in een kliniek in Umm al-Fahm.

Sinds enige tijd voel ik me meer verontrust door wat er in Israël tussen onze twee volkeren gebeurt, door de betrekkingen tussen Joden en Arabieren. Zoals overal staan er persoonlijke belangen op het spel en ik denk erover na hoe wij  rustig naast elkaar zouden kunnen leven. Daarom heb ik ook niet geaarzeld toen ik van het Olijfboomproject hoorde.

Al vanaf de eerste bijeenkomst voelde ik de hoop en vriendschap die deze buitengewone groep mij bracht. Het is zó belangrijk om de ander, die anders is dan jijzelf, te accepteren. Ik denk dat we hierin zullen slagen door de kunst, door de groepsexposities en door samen te schilderen.

De boom vraagt slechts om een plek om te groeien. Daarvoor geeft hij onvoorwaardelijke liefde en zijn vele vruchten.

 

23. Asma Khalaf

 De gulle boom

 Ik geloof in vrede en dat wij allemaal samen kunnen leven.

Ik woon samen met mijn man en onze kinderen in een klein dorpje vlak bij Afula. Ik ben heel blij dat ik aan het Olijfboomproject kan deelnemen.

Als wij Joodse en Arabische vrouwen bij elkaar zijn, heb ik helemaal niet het gevoel dat wij verschillend zijn. Onze schilderijen tonen hoezeer we op elkaar lijken en met elkaar verbonden zijn. Wij zijn vriendinnen, wij vertellen over onze families, spreken over onze problemen. Wij zijn échte vriendinnen. Ik zie geen enkel verschil tussen Asma en Ruth. Wij zijn allemaal mensen. Mijn zoon ziet dat ik joodse vriendinnen heb en dat ik ze elke week ontmoet, dus dan zal hij op een dag ook joodse vrienden hebben.

Mijn olijfboom is buitengewoon indrukwekkend. Hij heeft diepe wortels en de takken reiken  hoog in de lucht.  De boom leert ons te geven: hij geeft ons zijn olijven en zijn olie om te koken of voor onze lichaamsverzorging.

 

24. Mashchaz Ubayd Zu’abi

 Het uitzicht achter de olijfboom

 Ik woon in Kfar Nin, vlak bij Afula. Ik schilder nu 7 jaar. Ik doe samen met Arabische en Joodse vrouwen mee aan het Olijfboomproject en ben echt trots op het feit dat wij samenwerken.

De olijfboom heeft altijd deel van mijn leven uitgemaakt. Voor ons is het een heilige boom. Wij zijn door de tijden heen gehecht aan deze boom,  aan zijn wortels, zijn geur, zijn takken.  Deze boom brengt ook de hele familie bijeen tijdens de olijfoogst.

Alle vrouwen die aan het Olijfboomproject meedoen zitten op één lijn: wij spreken dezelfde taal, hebben dezelfde gevoelens.

Ik houd van mijn olijfboom, die vlak bij mijn huis staat en van zijn grijs-zwart-bruine stam en groene bladeren. In de verte kun je de Al-Aksa moskee in Jeruzalem zien.

 

25. Manar Abu Shakra

 Onder de olijfboom

 Ik ben in 1996 in Wadi Hamam, een klein dorpje vlak bij Tiberias, in het noorden van Israël, geboren. Toen ik klein was schilderde en tekende ik de hele tijd.  Ik was 17 toen ik  op meer professionele wijze de schildertechnieken ging oefenen.

Ik heb geluk gehad dat ik in het Olfijboomproject ben aangenomen. Ik ben ook toegelaten tot de beste kunstschool van Israël: Bezalel in Jeruzalem. Ik voel me echt bevoorrecht. Mijn ouders, maar vooral mijn moeder, hebben mij altijd gesteund in mijn droom om schilder te worden.

 

26. Aya Azran

 Mijn olijfboom in al zijn nuances

 Ik ben in 1935 in kibboets Mizra in Israël geboren. Mijn ouders kwamen uit Polen. Ik ben schoonheidsspecialiste.

Sinds 3 jaar volg ik kunstlessen op allerlei gebied en in allerlei vormen. De gemengde groep Arabische en Joodse vrouwen is voor mij heel belangrijk. Er zijn echte vriendschapsbanden onder ons ontstaan.

Als ik de natuur in trek om de olijfboom gade te slaan moet ik aan mijn jeugd in de kibboets denken. De boom is altijd schitterend, groots, soms herboren, zijn kleuren variëren van zilver tot lichtblauw,  via  verschillende tinten groen. Hij is altijd even prachtig.

Ik hoop dat de vredesduif binnenkort opstijgt met een olijftakje in zijn snavel.

 

27. Guila Cohen

 Het persen van de olijven

 Ik ben in Nazareth Illit geboren waar  ik 40 jaar heb gewoond. Onlangs ben ik naar Achuzat Barak verhuisd, een dorpje in de Vlakte van Jizreël. Ik ben 57 en werk al 30 jaar in het HaEmek Medisch Centrum.

Zeven jaar geleden ben ik met schilderen begonnen. Ik vind het heerlijk mijn ezel in de natuur neer te zetten en met acryl- of waterverf te schilderen. Net zoals iedere boom uniek is, is ook ieder mens uniek. De olijfboom is voor mij een bron van diepe inspiratie.

Ik doe met plezier mee aan het Olijfboomproject, want ik zie hierin een natuurlijk verlengstuk van het alledaags leven  in Israël, dat Joden en Arabieren delen. Aangezien ik vlak bij de Arabieren in Nazareth geleefd heb, voel ik de behoefte om nieuwe, nauwere banden te smeden met de vrouwelijke Arabische artiesten. Ik ben van mening dat het belangrijk is om een culturele en sociale band op te bouwen met onze buren.

 

28. Hagar Stam

 De boom en de muur

 Ik ben in 1955 in Gedera in het zuiden van Israël geboren. Mijn familie heeft daar haar wortels. Mijn man is boer in Kfar Kish en hij produceert olijfolie, honing, amandelen en druiven voor wijn. Ik heb 4 kinderen en 3 kleinkinderen.

Ik heb altijd een nauwe band met de natuur, het landschap, de aarde gehad. Wij leven midden tussen de  olijfbomen.

Daarom was het voor mij eigenlijk vanzelfsprekend om aan het Olijfboomproject mee te doen. Wij hebben werkrelaties met de Arabieren uit onze omgeving en ik ben blij dat ik deze vrouwen, die mij binnen de Arabische gemeenschap zo dierbaar zijn, beter kan leren kennen.

Ik teken al vanaf mijn dertiende en ben de laatste zeven jaar nog meer gaan tekenen en schilderen. Als ik schilder voel ik mij rustig, vredig en geïnspireerd. De boom van mijn schilderij is de boom die muren afbreekt, in de natuur zowel als tussen volkeren, de boom die een band smeedt tussen verschillende werelden en ze zijn vruchten aanbiedt.

 

29. Raya Kaplan

De boom als symbool

Ik ben in Riga, Letland, geboren en ben in 1980 naar Israël gekomen. Ik heb 21 jaar als ingenieur gewerkt, mijn man is arts en wij hebben 2 kinderen en 6 kleinkinderen.

Ik ben heel blij in Israël te leven. Tien jaar geleden ben ik met schilderlessen begonnen en sinds kort doe ik mee aan het Olijfboomproject. Zo ben ik ook op het idee gekomen om een film hierover te maken voor de lokale televisiezender.

Voor mij is de olijfboom het symbool van Israël. Hij is de band tussen Joden en Arabieren.

 

30. Amal Bisharat Hana

 De olijfboom en de schommel

Ik ben Amal Bisharat Hana, moeder van 3 kinderen. Mijn man is overleden. Ik ben in 1971 in Nazareth, Israël, geboren. Mijn schilderij “De olijfboom en de schommel” is uitgekozen voor deze tentoonstelling en daar ben ik erg trots op.

Ik schilder het liefst de natuur en voor mij heeft de olijfboom een heel speciale betekenis. Hij is het symbool van mijn jeugd, als mijn familie begin oktober bij elkaar kwam om olijven te plukken. Ik herbeleef die dierbare herinneringen iedere keer als ik mijn penselen oppak. De olijfboom vertegenwoordigt de mooiste dagen van mijn jeugd.

De olijfboom staat bekend om zijn schoonheid, zijn edele sierlijkheid naarmate hij ouder wordt en natuurlijk om de vele goede eigenschappen van zijn vruchten en olie. De schommel die heen en weer slingert en aan één van de takken van de olijfboom hangt, is ook een herinnering uit mijn jeugd: toen wij klein waren werden wij op de schommels gezet onder de beschermende takken van de olijfboom en werden wij door onze ouders en grootouders tot de hemel geduwd!

Ik wil graag de initiatiefnemers van dit project bedanken voor hun inspiratie. Zij hebben een groep Joodse en Arabische vrouwen uit Lager Galilea, die van schilderen houden, bijeengebracht. En dankzij de gemeenschappelijke taal van de vrouw, of wij nu joods, christelijk, moslim of circassisch zijn,  vormen wij een groep, die samen lacht, leert en schildert.

 

31. Vera Sabo  

 De olijfboom van hoop

Ik ben in 1946 in Timisoara (Roemenië), in de buurt van Transylvanië, geboren.  Als kind was ik al geïnteresseerd in kunstgeschiedenis en vond ik het leuk om te tekenen. Maar ik kreeg nooit de gelegenheid om dit te ontwikkelen.

In 1964 kwamen we in Israël wonen. Tot die tijd mochten wij van de communisten niet emigreren. Wij woonden in Haifa, waar ik ben getrouwd en twee kinderen kreeg. Daarna verhuisden wij naar Afula, waar ik in een hi-tech firma in de buurt ging werken. Nu ben ik met pensioen en kan ik mij wijden aan het schilderen.

Toen ik gevraagd werd om deel uit te maken van het Olijfboomproject vond ik dat geweldig. Ik ben ervan overtuigd dat de ontmoetingen van  vrouwelijke artiesten heel belangrijk zijn. Ik wil graag een verschil maken door samen te werken met Arabische en andere niet-Joodse vrouwen.

 

32. Keren Azar  

 Draaikolk

Ik ben 38 jaar, kleuteronderwijzeres en woon in Afula.

Ik ben bij dit boeiende Olijfboomproject gekomen, waar vrouwelijke artiesten de magische olijfboom schilderen – een symbool voor zowel Joden als Arabieren en nauw verbonden met dit deel van de wereld.

Terwijl ik de stam van mijn boom aan het schilderen was, knotten en holtes, kreeg ik hele diepe gevoelens: ik moest aan de oorlog, aan de dood en het verlies van dierbaren denken.

Tegelijkertijd brachten de tere bladeren, bestaande uit zachte tinten, mij in een blije  innerlijke wereld dankzij de fantastische vrouwen die ik beter ben gaan leren kennen en van wie ik ben gaan houden.

Dit Olijfboomproject is voor mij een universele boodschap. Ieder van ons kan een verandering teweeg brengen, als wij onze harten openstellen, hoop houden en liefde uitstralen.

 

33. Iman Mokatren

 Mijn familie

Ik ben in het Bedoeïenendorp Shibly, aan de voet van de berg Tabor geboren en daar heb ik ook altijd gewoond. Ik heb vier zusters en één broer die allemaal getrouwd zijn. Zelf ben ik nog niet getrouwd en woon bij mijn ouders.

Ik ben bij het Olijfboomproject gekomen vanwege de gemeenschappelijke bezieling die alle vrouwelijke artiesten, volgens mij, delen.

De olijfboom is een symbool van vrede, gezondheid en geluk, sinds de duif van Noach een olijftak in haar in haar snavel droeg. De heilige Koran zegt dat vijgen en olijven goed en rustgevend zijn. Olijfolie is gezond om te eten, maar ook goed voor de huid. De oogsttijd is altijd een bijzonder blije periode. Nu is ook de tijd die we samen schilderend doorbrengen voor ons allen een groot moment van geluk.

 

34. Fatma Agabariya

 De boom van kracht

Ik ben in Um Al Fahm geboren, waar ik nu ook nog woon met mijn man en vier kinderen: twee dochters en twee zoons.

Ik heb eerst een diploma in speciale opvoeding gehaald en nu studeer ik voor een tweede diploma in kunsttherapie. Ik geef kunstles op een lagere school bij mij in de buurt.  De afgelopen twee jaar heb ik ook meegedaan aan een project dat “Samen Schilderen” heet.

Het “Olijfboomproject” is geweldig.  Het is heel belangrijk dat wij, Joodse en Arabische vrouwen, samen cultuur maken en delen.

In de Islam is de olijfboom een heilige boom. Hij is door Allah gezegend en de Koran noemt hem dan ook de “heilige boom”. De olijfboom is het symbool van zelfverloochening. De boom van mijn schilderij is heel oud, heeft veel knotten en zijn wortels zijn verstrengeld rond de stam. Hij symboliseert hoe zeer wij allen met de aarde verbonden zijn, onze erfenis en nog belangrijker: vrede!

 

35. Fatma Okashi

 Vredesverdrag

Ik ben moslima, moeder van drie zoons en woon in het dorp Daburia, aan de voet van de berg Tabor. Ik ben gediplomeerd verpleegster en werk als controleur bij ziekenhuisopnames.  Ik ben dol op schilderen. Als kind schilderde ik al de natuur. Toen ik lid werd van het “Olijfboomproject” voelde dat als thuiskomen.  Dit project voldeed aan twee van mijn grootste wensen: professioneel schilderen en in contact komen met het Joodse volk. Ik wilde graag een band tussen ons scheppen, eeuwige co-existentie opbouwen.

De olijfboom is een symbool waar Israël erg trots op is.  Voor de Moslims is het een heilige boom en voor beide zijden belichaamt hij vrede, traditie, liefde, geven en de band met de natuur.

Dit project is een weg naar samen-leven. Ik hoop vurig dat er zich nog talloze artiesten  bij dit project zullen aansluiten. Samen schilderen wij, samen slaan wij de vredesvleugels uit. Samen is alles goed. Alleen samen.

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email